Bestrijding

Door vroegtijdig de rups te bestrijden, wordt een plaag voorkomen. Dit gebeurt door een bestrijdingsmiddel te spuiten in de toppen van eikenbomen waar de nesten van de rups zijn aangetroffen. Dit middel bevat een bacterie, Bacillus thuringiensis var. aizawai. De bacterie produceert in het darmstelsel van de rups eiwitkristallen. Bij de afbraak van deze kristallen in het darmkanaal komt een toxine vrij, dat de darmwand van de rups aantast. Een uur na opname van de bacterie stopt de rups met eten, doordat de kaakspieren verlammen. Geïnfecteerde rupsen bewegen zich langzaam, ze verkleuren en tenslotte verschrompelen ze. 2 tot 5 dagen na de bestrijding zijn de rupsen dood. De dode rupsen blijven met hun voorpoten aan de eikenbladeren hangen.

Een andere manier van bestrijding van de rups is het ter plaatse verbranden of het wegzuigen van de rupsen, waarna ze begraven, verbrand of verdronken worden. Deze, op zich omslachtige manieren, worden vooral toegepast om geen andere vlindersoorten te treffen, wat m.n. bij het gebruik van gif wel het geval is.

Ook natuurlijke predatoren, als sluipvlieg en grote poppenrover, nemen een groot deel van de bestrijding voor hun rekening.

Het is aan te raden om professionele hulp in te schakelen, zoals de gemeentelijke ongediertenbestrijdingsdienst, en zelf geen actie te ondernemen.